BLOEMLEZING
UIT DE GEDICHTEN VAN
PAUL DUYVESTEYN

Titel: Gestreeld strand en ik dronk water bij het offerblok
Auteur: Paul Duyvesteyn
Opmaak e-boek: Paul Duyvesteyn

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar worden gemaakt in enige vorm of op enige wijze, zonder voorafgaande toestemming van de auteur.

Correspondentie inzake overname of reproduktie kunt u richten aan: Uitgeverij Cobod, Wijnruitgaarde 30, 3436 HR Nieuwegein, telefoon 030-6033468/2613298, e-mail info@casadilindir.nl.

ISBN 90-75017-21-3
Copyright 1996 Cobod Nieuwegein

Gestreeld strand

Ik loop over het strand en streel het blad
Dat wuift in de opwaaiende stilte
Naar de einder kijk ik, in de waterspiegel
Deinende golven baren de tulpen
Mijn armen volgeladen druk ik voetstappen
In het van vloed bezweten zand
Ik streel het tulpenblad

nacht

wij komen
in 't land

in de koude rillingen van de wind

op de schemering
van deze zee

wij komen
aan land

verfrissen ons
bij basaltblokken

wandelen over
de ruige paadjes

spreiden onze harnassen uit

terwijl de nacht
lood legt op onze lichamen

Jagen

Kom
laat ons in de bergen spelen
in de witte holen van onze voorvaderen.
Laat ons rusten
van uitputting door de jacht;
na een bad in de plassen van maanden.

Hier kunnen we tot elkaar spreken,
hier kunnen we elkaar strelen,
met een hardheid van ervaringen.

Want daar hoog en verborgen
ligt mijn ouderlijk huis.
Het sintelpad dat ik eens bewandelde,
arm in arm met een verre dorpspastoor.
Met zware laarzen.

Ja, laten we hier bidden,
in een vers van drie regels,
want wij zijn te vermoeid.

Andermaal koren

Schitteringen bedekken het schrale land
Afgemat dragen zij het opgewaaide zand
Beladen met rijpe zaden, gevangen in de wind
Wachten zij buigend tot de zeis hen vindt

Op de dorsvloer vermalen en vertrapt
In brood rijzend, een nieuw leven ingestapt
Onherroepelijk naderen middageten en ontbijt
Andermaal vermalen, een cyclus voorbereid

voor de tijd van de dag

vlammen wiegen op eb en vloed
en verwringen
schaduw en verblinding

en zo baart de dag de nacht
baart de nacht de dag

ja, in deze landtong
is liefhebben en houden van
als een zwaard dat
de wateren klieft,
in deze landtong is de oorkonde
het lemmet van een kristal
dat glas verkiezelt

en onderwijl de muziek
in de welige aarde kabbelt
en de betovering van het zonlicht
zand en gruis ineensmelt
voor de tijd van de nacht,
bloeien en verwelken
de bloemen, de planten
en alles wat aan de aarde ontspruit
voor de tijd van de dag

tijdelijk bestaan

de bomen zwegen
de bladeren strekten zich uit over het water
in de vorm van hulpeloze vlotten

ik sla het gade,
het leven dat zich vermeerdert, vermeerdert
tot een krioelende massa

en de natuur die ongestoord doorgaat
en de natuur
die begrijpt dat zij nutteloos wordt,
begrijpt dat zij niet lijdt,
geen verzoening kent met het tijdelijke bestaan

ik sla het gade
de bladeren die water ademen,
het zwijgende moeras dat geen toekomst kent

en ik ken de gevaren niet
de angsten van een schuddende baarmoeder,
ik weet alleen

dat ik niet huis in deze gewassen
dat mijn vage herinneringen slechts verleden zijn
mededelingen voor een ruige oogst

doodgeschoten

gedrochtige rotsen dragen mijn geweer,
in dit grijs geblakerde harnas
heb ik op sluik vrouwehaar gericht,
koud en gevoelloos

ik sta aan haar graf
in de bergen,
de zegenvierende mens

op het plein heb ik geschoten,
doodgeschoten,
nu lig ik
gestrekt
en staar naar
de houten duisternis

draalgast

ik kruip
de huig van kokende gasten
en staar in de grindhals van dromen

de ruisvoet van mijn gast
die gaat
over de berg van mijn hand

ik knevel
de rust
de stilte
en glinster in verwarde watervallen

de gast die gaat

heen
ik weet het niet
de val van het draalgeweld
mijn gast weet het niet
het dal van mijn eenzame gast

mijn gast
ik ga

heen
naar het dal van de slapers

slapende gast
staar in de schaduw van mijn
dolend winweb

monsters in het hiernamaals

opgewekt klinkt de reveille
opgewekt juichen wij
want wij zijn verbetenen van onze dromen

een aap die zich verdrinkt
en dan voortleeft als zeewier
een aanstormende draak
die slechts een onschuldige bekende is
een dolk die onze lever opvreet
en dan als mensengedaante wederkeert

en wij begrijpen dat wij spreken
dat wij gezamenlijk aan de theetafel rusten
wachten totdat de dag verdrongen is
omdat wij bang zijn omhelsd te worden

en dan woelen wij
als monsters in het hiernamaals

Mijn prooi

Schemering, kentering,
ik balanceer:
op de barnstenen muur
en richt

Geen vogel in de glazen galerij
die ontsnapt
aan mijn trekker: ik richt, ik balanceer

En hoog in de linde
waar ik zand van azuur onderscheid,
balanceer ik, richt ik op mijn prooi

levenslast

wij wassen onze honger
aan een stromende beek
en dragen opnieuw de last van onze wonden

Segesta

Aarzelend bedekt de zon de tempel
Wachtend op aangroeiende schaduwen
De toerist in de zon weerspiegeld
Een onvergetelijk uitzicht ontnomen

Goden belegeren de stenen kolos
Wrakend over het verleden
Nooit aanbeden, altijd in duister gehuld
De tempel nu door hen bezeten

Onverwacht, de wolkenpartij scheurt open
Goden versmelten met het zonlicht
Maken de weg vrij voor de toerist
Genietend van heden, verleden, van terugkeer

Zonder vader

Verward, ontdaan
Heengegaan
Aandachtig
En krachtig
Herinnering
Met verbazing
Verleden doorgesneden
Zonder vader heden

Mijn vader

Langzaam sluimert het verleden
Vervaagt het heden
Verlicht plots mijn geest
Wat vader is geweest

Een land bewerken
Een gezin van morgen
Een leven vol werken
Een leven vol zorgen
Een einde onverwacht
Een einde lang verwacht

Mijn vader danst
Walst en walst en walst
Streelt ruw bladeren
Van verre voorvaderen
Verft vol vuur iconen
Voor dochters en zonen

Mijn vader gehaald
In geest verdwaald
Haalt herinneringen
Vol mijmeringen

Mijn vader gegaan
Ontzield, ontdaan
Vol lering
Onwetend van waardering

Zonder moeder

Verlamd, ontdaan
Heengegaan
Sterk, vol plezier
Nu lijden hier
Jaren, jaren zweven
Boven haar leven
Verleden doorgesneden
Zonder moeder heden

Mijn moeder

Mijn moeder, onze moeder
Heeft ons allen gedragen
Is met lijden geslagen
Een moeder, die werkt en werkt
Is met lamheid gebrandmerkt

Mijn moeder, onze moeder
Verlicht ons de horizon
Baant de weg die zij begon
Een moeder, die zorgt en zorgt
Die onze levens waarborgt

Mijn moeder, onze moeder
Spint vurig de levensdraad
Die ons nimmer meer verlaat
Een moeder, die sterft en sterft
Is een gift door ons geכrfd

Levenslang
Ben ik bang
Waarvoor. Waarvoor
Is het wellicht de dood misschien
Nee, ik eerbiedig zijn aanzien

Levenslang
Ben ik bang
Waarvoor. Daarvoor
Ik wil niet het lijden dragen
Dat haar zo wreed heeft geslagen
Mijn moeder, onze moeder

vervlietend

en nu de moeder
die haar dochter innig streelt
tijdens de pianolessen,
en in het corpulente kaarsvlammetje
liefdevol de noten reciteert

en dan de brede dame,
onopvallend rustend met haar gitaar
op de plooien van een robuuste klederdracht,
en vanuit haar geschapen positie,
mij nietig in de galerij aanstaart

en hier lijkt het
alsof Renoir zelf,
half ontkleed aan het strand,
van de op het golvende landschap zittende inlandse,
haar haardos in de vorm van een ruggegraat schikt
alsof ikzelf de vogels
op het plein van het Palais de Justice verjaag

brandend

ik dacht wat brandt er
het was de zon
toen zette ik een zonnebril op
en ik dacht wat brandt er
het was mijn zonnebril

vererende begrafenis

terwijl de nacht
de helft van zijn leeftijd bereikt
slaan sirenes gade
het gevecht met de zee en de dijk
en keren terug van het bachanaal
volgevreten en volgezopen
om de rust te doorbreken
van de overjarige nacht

strotten worden dicht geknepen
adems worden opgevangen
en zij sluiten het gillende kadaver op
dat nog nadruipt van zout en water
dat pieren opvreet
om zich aan verrotting over te geven

vlaggen wapperen en verstommen
het hijgen van de honden over de wateren
waar de koude de snede omringt
en plechtig het teken plaatst

bewoner

het wordt nacht
de angsten wassen
terwijl je je oprolt
in je schaal van kalk

wacht maar niet
nee, want na dit steekspel
keert de regen niet
om je te behagen

wacht maar
tot de krampen je schaaltje barsten

dan droog je uit
stuiptrekkend op je huisje
want de nacht brengt geen wind
en de dag geen kalk

Mijn God

Ik laaf me aan het water van de wind
Door de bergen en zijn vergezichten verblind
Ik waan me in het landschap van oudheden
De rust, de tempels, de ruןnes en de godheden

Wolken verschuiven vaag boven het opgewoelde land
Ik kijk naar de einder, naar het ongerepte strand
Ik voel mij zweven tussen takken, vogels en regen
In deze geheiligde stilte kom ik mijn God tegen

tovenaar

een drievingerige hand
bezaait mijn schedel
kaalhoofdige die ik ben
heerser over de vissen
tovenaar in de zwarte wouden

gij zijt de enige
sprak mijn vriend drievinger
water scheppend in stollende rivieren
uit mijn schedelpan

ik ben de enige
verweerde ik mij
en rustte onder zijn druk
in voorbereiding op mijn zegetocht
om met mijn vijf poten
vier voor verplettering te gebruiken
en ייn verborgen te houden

Jaargetijde

ik ben een blaadje
aan de boom
de accaciaboom
uit eigen tuin

ik ruis mee
met de wind
ik schitter
in de zon

ik doorsta
het gebeuk
van regen
en hagel

ik ben lente
ik word zomer
ik word herfst
ik word winter
ik word een jaargetijde

ik ben een blaadje
aan mijn accaciaboom

De crematie

Vermoeide vogels bewegen tussen bomen
Verwisselen de jaargetijden in mijn dromen
Klapwieken waaghalzend naar de dageraad
En wachten tot het groene gebladerte vergaat

Traag vervaagt toekomst het heden
Schuifelen zij aan zij de lepelaars beneden
Verrast over de onwennige grond
Alsof er geen heden, alsof er geen toekomst bestond

schoonheid

de zon schijnt
op de madeliefjes in de berm

is het waar?
vroeg de houthakker

schoon zijn is nog geen leven
en het meisje dribbelde met haar korte rokje langs heen

en de zon en de madeliefjes?
vroeg het jonge meisje

ik dronk water bij het offerblok

en ik zeg:
ik ben geen zweet
ik ben geen vuurtoren
ik ben geen heelaloog
ik ben geen verblindende duisternis
en ik zeg:
ik ben een doorn, die
in de weide van de liefde graast
en de volksmond zegt:
het zijn slijm en speeksel, die
wind zijn

na iets,
vertoonde zich vaag in de verte een leegte

en eens zal ik zeggen:
ik schep de dood tot de rand van een ruige slaap
ik streel de stilte, want
ik ben maar een verward kinderspel

(en ik droomde dat ik uit een hoge toren sprong en
in de vrije val schrok ik wakker en
brak mijn nek in het bed)

en de honger is
jaren lang mijn zielsverhuizer

(en ik droomde dat ik
een half uur mijn aden inhield en
ik ben nooit meer wakker geworden)
een geheimzinnigheid belaagt mijn hand
en ik kneed eenzame tralies
en ik zeg:
de ruimte is mijn navel
het licht is mijn duisternis
en de volksmond zegt:
een verhuld geluk, komt
met het vallen van de bladeren

na een leegte,
vertoonde zich vaag in de verte een leegte

en ik kan nooit meer zeggen:
dat ik huiver in de schaduw van de dood
dat mijn tranen verstenen in de toekomst
dat mijn ribben stenen spiegels zijn en
mijn huid dun
dat ik een verward kind van de stilte ben

(en ik droomde dat ik
tot aan mijn nek in zee gelopen was en
toen ik wakker werd verdween ik in de diepte)

dode egel

een dode hond lag
met uitgestrekte poten op het
betuumde wegdek

geen voorbijganger die er naar omkeek,
geen enkele, die zich ervan wilde
overtuigen of hij
werkelijk dood was

waarschijnlijk dachten zij
dat het een overreden egel was,
en dat vindt men blijkbaar gewoon

een nacht krimpt

jankende offers in de branding van de dag
vergaren stuiptrekkende demonen

mensengehuil krijst boven waterrumoer
en de stilte tooit zich
met flikkerende slagmessen

in de schaduw van de minnaars
verschrompelen de dwalingen van het bloed

is de bloei van de wereld een verglaasde traan
die kruiken vult in droefheid?
voedsel verzamelt in dode gedachten?
of een oorverdovende waterval
om de levende krachten te verhullen?

allemaal vragen, die als offers in de nacht
drommen slapenden vrezen

teddiebeeroog

je daalt als een engel neer in
de schoot van mijn verlangen

terwijl ridders hun lanzen scherpen en
kapiteinen over fluwelen loopplanken
het schip betreden
kijk ik in je teddiebeerogen en zie
mijn evenbeeld in jouw glans weerspiegeld

fel en begerig is je glazen oog
mijn evenbeeld rolt mee

de kapitein zet de motoren in beweging
wij gaan verloren in de deining
de ridder en de speer suizen door het bos

wanneer

ik weet
dat jij het bent
maar wanneer
wanneer toch
moet ik liefhebben

geestgodin

een geboorte in de
branding van een vlaag zon
van ijs en steen zal zij worden,
en als een blote barbaar met
gekromde klauwen over
de bergen donderen
tot in het dal
daar zal zij zichzelf krijsend baren en
al het andere leven
doen stikken in
haar smeulende nageboorte

ik schreeuw het uit

ik wacht

een blote negerin
treedt de duisternis van
mijn vertrek binnen

zij vertelt mij over het
spel in de wildernis
en ik luister,
luister en wacht en wacht
op het moment dat zij
als een geklede europeane
op haar schrede zal terugkeren

en zijn vertelt mij over
de warmte van een oase
en ik luister aandachtig
en wacht

banieren slaan onze kruiken

wij lopen verloren
in het land van de kruiken
paardehoeven stappen met smart in onze dood
wij knielen in de nacht
voor het vuur

wij lopen verloren
in het land van de kreupelen
de donkerte drijft in het meer van een vreemde
wij drijven langs de distel
van een uitgestorven ruimte

verminkte kaarsen dansen in onze dorre kruiken
wij zingen op de dolfijn van ons graf
onze bewoners roven het zilverwerk van onze tong
wij lopen verloren
in het land van onze bewoners

in een droom
hebben we onze bewoners
met paardehoeven gezien
en wij drijven als kreupelen
in het donker van een vreemde

dan word ik moe

ik zeg de regen is een baksteen
een grauwe etagebewoner

die niet weet dat hij wacht
maar koffie zet voor kennissen
en maar gebak verzwelgt
omdat hij verminkt en verstoten is
en die s'avonds vergeet de deur van het slot te doen

ik zeg ik ben ook een etagebewoner
die zijn vrienden bezoekt
zijn kinderen bewondert
drinkt en kaartspeelt

en dan word ik moe
en sluit de etagebewoner zijn slaapvertrek af
controleert op eventuele lichtspleten

en dan slaapt de etagebewoner,
terwijl de regel sijpelt

concitato

de pracht van de vlinders
verblindt mijn eenzaamheid,
hun dartelende schaduw
die ik niet bevangen kan,
gelijk mijn schaduw die een schim is
waarin ik niet huizen kan;
mijn onmacht om het te bezingen

voor de grot gezeten
op de hete korrels van het woestijnzand
rennen kinderen mijn schaduw na,
nageschreeuwd door mijn grillige viool
en voor mijn voeten vallen zij vermoeid neer

een boom, die buigt
onder druk van de zon,
zwevend als een moeras door het firmament,
mijn lichaam velt

het lopen wordt mij zwaar,
mijn pijnen vertederd door muziek

ik bid, maar zie geen god
knielend voor mijn gebedentempel

alleen een geschenk is mij nagelaten;
onder gezang,
de sterfte van mijn kinderen

November

De onverwachte zon zaait verwarring
Verdrukt door donkerte en wolken

Een blaadje danst op de grond
Gevallen, uit de mond van de eikeboom
Takjes dwarrelen langs de kant van de weg
Afgebroken, uit de heg van de buren

Plots wekt de wind
De doden blijven onberoerd
Maar de levenden worden vervoerd
Gesmeten, in de maand november
Verrast en overrompeld

Een maand van onvoorziene wendingen
Stapelt woest doden in graven
Groeit uit tot een orkaan

Moge november overgaan
Dan is het met dit beestenweer gedaan

stralenkrans

die grauwe leegte
is een verwelkte bloem
in de rijkdom van het licht
die mij baarde
uit een stenen moederbodem

een eenzame wandelaar
ben ik geworden
tussen spleten van heldere stenen
op zoek naar dode kiemen
voor een herhaald leven

als een afgemaakt couveusekind
vecht ik in mijn glazen isolement
en droom over het struikgewas van mijn grafweide
dat verborgen houdt
dat ik ben, dat ik alleen ben,
overgeleverd aan de galg
die mijn bloed drinken zal

rustig wachten

de uil zit slaperig
op een tak van de dikke boom
wachtend op de schemering

eerste liefde

links van mij groene bomen
rechts van mij kale bomen
links van mij zomer
rechts van mij herfst

ijlings springt ze over de verschansing

tranen van vreugde
volgen de hun bekende weg
ik loop
ik ren
ik spring
over de verschansing

gearmd wandel ik met haar
we zoeken onze weg
tussen de stellages van reclameaanbiedingen

de zon komt op de zon gaat onder
er is een dag voorbij
de zon komt op
schaduwen doen het gras droog lijken
ik hoor de vogels zingen
ik zie de vogels baden in het gras
de zon
maakt haar dagelijkse ronde
zij gaat onder
er zijn twee dagen voorbij

de bomen zwaaiden haar na

links van mij kale bomen
rechts van mij kale bomen
het is herfst
het is herfst

ik loop gearmd
in gedachten

zacht speelt de wind

(oom bertus)

zacht speelt de wind
wiegend met de dood
aan het einde verblind
met pijn geכchood

zonnestralen fonkelen zijn naam
weerspiegelen vurig wat is geweest
een oom van onvergankelijke faam
een oom van daad, raad en geest

dauwdroppels glinsteren als kristallen
het goud voor hen die hij achterlaat
een gemis dat een leegte doet schallen
een herinnering die een anker slaat

zacht speelt de wind
die herkenning vindt
die onrecht ziet lijden,
dankbaarheid bevrijden

in de dreigende schemering
gloort hoop en verblijding
ontkiemt een nieuwe dageraad
herleeft een tante van formaat

zacht speelt de wind
met wat samenbindt
en streelt zijn naam
bevrijd, in godsnaam

zacht speelt de wind
tante Aly, mijn kind

slavernij

schreeuwt de bittere slavernij
omwille van de dorpen
die gevuld van vluchtende echo's
de vrede als geneesmiddel opdienen

de blinde muren die huilen
angstig zweven boven onbetreden vlaktes
en de mens die gilt en vlucht
naar het magazijn van de vrede

in de schaduw van de zonnewijzer
keert de profeet schedel, voeten en handen
en bazuint het ritme van een visioen
de vernietiging die nadert
in wolk, land en dal

voorbijgaande jaargetijden

de wind bladert de bomen
en schept
de aarde tot herfst

en ik weet
de jaargetijden volgen elkander
en ik weet
het is mijn aangezicht

de winter volgt de herfst
en tiranniseert de wind
en ik weet
mij dagen zijn de jaargetijden
mijn aangezicht gelijk de wind

de vogels
besprenkelen de voorjaarslucht
en ik weet
de winter is aan mij voorbij gegaan

de bodem, de grond, de aarde
kiemt om weer te sterven,
dat is wat ik weet,
de zomer is aan mij voorbij gegaan

kater

aardig poesje
wees niet bevreesd
in mijn handen

ik streel jou wat

lief poesje
wees dan ook niet
bevreesd voor
echte katers

droom van mijn tweelingbroer

ik waande mijn tweelingbroer dood, in
een onrustige slaap, het was aan de
rivier, guur en fris, mijn haren werden
meegezogen door de brute kracht van de
wind, zij waren als doodsvlaggen gesteund
door een vlaggestok die ik zelf was

zijn lijk lag onbeweeglijk ondanks
de sterke stroming, precies in de schaduw
van mijn gestalte

hij wuifde en fluisterde mij toe, twee-
lingbroer ik ben in de herfstdagen van
mijn dood, stap in de rivier, gebruik
mijn laatste lichamelijk vuur als vlot
en rep je naar de overzijde van deze
dodenrivier, dan kun je de keeroever
van mijn dood leren begrijpen

hij lag daar, mijn tweelingbroer,
onbeweeglijk, in het bruisende water
en schreeuwde mij toe, maar zijn dood
volume was niet in staat de branding
te overstemmen

ik wuifde naar mijn doodgewaande
tweelingbroer, staarde naar zijn dood,
begroef hem in
de schaduw van mijn gestalte

eindelijk lente

vogels schreeuwen
bomen groenen
het is lente
naakte twijgjes buigen meespelend
op de weerspiegeling van
zon en regenboog in het water
mensen gaan en komen
zoals bladeren groeien en vallen
in sneeuw en winter

rankende schuld

dat is wat ik bedoel
de rankende schuld van de liefde
niets is beter
evenzo de waanzinnige hand
die de springende mesonen beheerst

grauwe schedel begraven in dompgezang

in offerende stilte op schalen
verkoolde dood aangedragen
slepen gewaden over glazuurkiezels,
naar verheven offerande schrijdend,
schittert waterzegen

drenzend dompgezang

ijzelsluier op krom gebeente,
op een dubbelloops,
koude gezichten ombrassen
en keren in schutloop,
het ommeland van omklemde speer

van een donjon roestig geroep als hongerig gehuil,
schrijnen kreupelen

met drenzend dompgezang verkoolde dood begraven,
gewaden begraven,
waterzegen begraven

De struwelen nabij

Het avondlicht teerde weg
over magere paarden
die blindelings stalwaarts gingen.
Werktuiglijk ook aten ze daar
uit rode bakken.

Hun bezitter, een vurig herbarist,
gaat enkele occulte kruiden na,
terwijl zijn jongens en kornuiten
verderop nog wat stront staan te malen
met kalende schoenpunten

Men maakt het hier niet laat:
morgen vroeg op.

mijn reis, voor korte woorden

een lichamelijk odeur
dat als wijn uit de druiven vloeit,
wijn die snel de maagwand moet
bedruipen
en de reis door een rode lichaamsbaan
moet beginnen
als de snelbussen,
de treinen,
en de nieuwste vliegtuigen
hun diensten hebben gestaakt
zwemmend door zoet bloed
op een blauwdooraderd strand
de blinkend witte hersenduinen bekijken
lui rollend
in het verblindende ooglicht

nu al dood

ik ben het meest
van haar gaan houden
de dood
zij verlicht mijn eenzaamheid
en dooft die
van anderen

misschien
ben ik nu al dood

vloed

straks
gaat de zon onder, liefste
wij zijn dan alleen,
achtergebleven in deze doolhof
van zwervers en schelpen

straks
trekt de zee zich terug, liefste
verzwelgt zijn prooien van deze dag
om zich bij de ochtendstond
op ons te werpen

afscheid

ik had het op willen schrijven
dat ene moment dat je klaar kwam
dat je even je hoofd
tussen mijn natte schouderbladen duwde
dat ik wist dat jij het weer was

ik belde je op
in het huis van een ander
"bel een andere keer terug"

na je afscheid
heb ik stenen gegooid
naar je violette duster,
vergeetachtig zoals je altijd was

is een afscheid niet
een graven naar kamelenskeletten in de poolvlakte?
een stenen gooien naar de maan?

Alzheimer

(opgedragen aan mijn schoonvader)

Waar ben ik gebleven
Verdwaald in het leven
Een lange weg gegaan
Ver van hier vandaan

Bospaden leiden
Passanten terzijde
Schaduwen bespelen
Pad en droomkastelen

Waar ben ik gebleven
Verdwaald in het leven

Ik kijk terug
Naar de hangbrug
Schommelingen weerkaatsen
De gang van de laatsten

Waar ben ik gebleven
Verdwaald in het leven

Blijdschap gehad
In vergetelheid vervat
Kan ik nog weten
Of alleen vergeten

In pijnen gesmeten
Door vergetelheid bezeten
Kan ik nog weten
Of alleen vergeten

De fagottist

Reuzespinnen weven
Sporen ingewreven
Bevuilen aanplanten
Strikken passanten
Weerspiegelen briljanten
Schaduwen zonnen
Zijn uitgesponnen

Reuzespinnen baden
Spinnend hun draden
In dauw en ochtendmist
Creכren argwaan en list
Kapselen de fagottist
Fluitend in de morgen
Onwetend van zorgen

Vlieggetuig

Hoog aan het zwerk zweven de vogels getint
Met adembenemende uitwerpselen in een lint
Woest werpen zij schaduwen op land en akker
Oorverdovend is hun luchtruimig geklapper

Voor natuur, voor mens en voor dier
Is hij neergestreken, een Boeing DC-904

De reiger

Uren, dagen de stilte gehoord
Woest door geblaf verstoord
Verschrikt fladderend de horizon genomen
Om later onverwacht terug te komen
Op een ochtend bezeten van dauw
Gevangen in honger en kou
Rijst de reiger op van de waterkant
Met een rimpeling van water en zand
Breeduit drijft hij op de oostenwinden
Om opnieuw een prooi te vinden

De vink

Vrolijk fluit de vink zijn melodie
Keer op keer
Hij roept de lente, zijn nieuwe leven
Springt op en neer
Veert mee met de zwiepende tak
Hij fluit zijn melodie, want hij weet niet beter
Elk voorjaar opnieuw

Afvallen

Op het strand gezeten
Een afdruk van zwaarlijvigheid
Achtergelaten in het zand
Als de vloed komt aanrollen
En meeuwen op de restanten azen
Verzilt langzaam het zandkarkas

Minerva

Toen ik klein was, verliefd op mijn buurmeisje
Floot ik fier op het schoolplein een kinderwijsje
Niets, niemand kon mij deren, ik was almachtig
Geplaag kon ik plots afweren, wat was ik krachtig
Als een schaduw tegen het fietsenrek, stond zij
Pratend met haar vriendinnen, denkend aan mij
Gelijk een fee uit mijn wilde dromen
Zag ik haar stralend op mij afkomen
Het was Minerva die mij verscheen
Onverstoord liep zij langsheen